Artur
Artur xa non collía dentro daquel cuarto de paredes brancas, así que non lle que máis remedio que saír do cascarón. Alí fóra atopou moitas cousas que o ollaban sen dicir nada. Aquel mundo era frío. De pronto cubriuno unha sombra. Agora botaba en falta o seu cuarto pequeno e branco.




Pingback: Blog K» Archivo del Blog » PÍO, PÍO… EN VIGO, EN MADRID…